Warstwy

Przyszedł zdobywać. Nie wiadomo co dokładnie, ale sprzęt sugerował poważne zamiary. Kurtka oddychała lepiej niż on. Buty miały opinię. Kijki były z włókna węglowego, które jest lżejsze od powietrza i droższe od skruchy.

Na szczycie zrobił zdjęcie sobie. Widok był za duży na „stories”. Warstwy go nie wzruszyły. Zjadł żel energetyczny i poszedł dalej. Góry zostały.

Jeszcze z 15 lat temu wędrówka po górach pachniała ogniskiem i znoszonym swetrem. Uciekłem z Tatr w Beskidy, szukać tych dawnych wrażeń. Udało sie tylko częściowo. 

Beskidy / Hala Bacmańska / 2026

Jeździec Nón Lá 

Wietnam przez setki lat ćwiczył tę jedną scenę i właśnie, przy mnie, wykonał ją bezbłędnie. Jeździec w kapeluszu „Nón Lá”

Wietnam / Phu Quoc / Ganh Dau /  2026

Đất Dừa Tổ

Wietnamczycy z południa nie budują cmentarzy, bo po co. Cmentarz to ziemia wyłączona z użytku, ziemia niczyja, ziemia stracona dla żywych i co gorsza dla upraw. Przodek zatem idzie tam, skąd przyszedł: w ziemię, która go wyżywiła. Ziarno pada w ziemię i obumiera, a z jego obumarcia wyrasta życie. Przodek leży między korzeniami kokosowych palm i karmi go sobą, dosłownie i bez metafory, bez potrzeby uciekania się do symbolu.

Đất Dừa Tổ to po Wietnamsku ziemia kokosów przodków. Najbardziej mi pasuje to krajobrazów delty Mekongu. 

Wietnam / Mekong / Ben Tre / 2026

Niby najpiękniejsza plaża na Phu Quoc

Wietnam / Phu Quoc / 2026